कविता-प्रश्नहरूको लस्कर
-गीता गुरुङ, ज्ञानेचोक, भद्रपुर, झापा
ऊ ठिङ्ग उभियो
मेरो प्रिय पात्र
उही घाइते शिक्षक
घाउ नै घाउले भरिएको
उनको उदास मनलाई
घरि घरि प्रश्न सोधेँ
“के भयो र प्रिय?”
उसको जवाफ आयो
“सबै मरेछन् के गर्नु?”
अनि मेरा प्रश्नहरूको
लस्करले उनलाई घेरे ।
ऊ अवाक र स्तब्ध छ
अनि देखाउँछन् मलाई
छातीका पुराना र आला दागहरु
कुनै हराउँन आँटेका अनि
कुनै नयाँ र गाढा लाग्ने ।
भन्छन् मलामी जानु छ
आफैले उठाएका आवाजहरूको
कसैसँग गरेका संझौताहरूको ।
उसलाई हतार छ आज
भोलि फेरि सिकाउँनु छ
ती कलिला छोराछोरीहरुलाई
दुखेको मनले, थकित तनले
तथापी जिउँनु छ यहीं
बिन्ति भाऊ गर्नु छ यहीं
अनगिन्ति तथाकथित फलानोहरुलाई।
प्रतिक्रिया