कवि–गायक जे. लिम्बु पाँच वर्षपछि फर्किंदै —

नयाँ गीत “भरीया दाइ” जेठ १३ (June 27) मा सार्वजनिक

कवि–गायक जे. लिम्बु पाँच वर्षपछि फर्किंदै —

नयाँ गीत “भरीया दाइ” जेठ १३ (June 27) मा सार्वजनिक हुँदै

धर्मेन्द्र नेम्बाङ

सन् २०१९ मा आफ्नो पहिलो गीत भेल सार्वजनिक गरेपछि पाँच वर्षपछि कवि तथा गायक–गीतकार जे. लिम्बु पुनः सांगीतिक दुनियाँमा फर्किंएका छन् । उनकाे नयाँ गीत भरीया दाइ जेठ १३ (June 27), शुक्रबार युट्युबमार्फत सार्वजनिक भएको छ ।

२०७४ र २०७९ मा प्रकाशित उनका कविता संग्रहहरूले उनको साहित्यिक गहिराइ र भाषिक सौन्दर्य उजागर गर्छन्, जुन अब उनका गीतहरूमा पनि सुनिन्छ—निजी तर विशाल, शान्त तर गहिरो स्पर्श गर्ने खालका। जब उनलाई सोधिन्छ—“भरीया दाइ” के को बारेमा हो? के यो पहाड चढ्ने भरीया मानिसहरूको गीत हो? उनी मुस्कुराउँदै जवाफ दिन्छन्— “शायद हैन—तर शायद हो पनि।”

जे. लिम्बुका लागि भरीया दाइ एउटा रूपक हो—सायद त्यो नै हो जसले एउटा पुरुषको जीवनलाई तुलना गर्न सक्ने सबैभन्दा नजिकको छवि दिन्छ। जसरी भरीया मानिसहरू मौन रूपमा, टुटेको र बाँझिएको ढाडमा सहनै नसकिने भारी बोकेर, च्यातिएको लुगा र फाटेको चप्पलमा, कठोर भू–भाग र कठ्याङ्ग्रिने मौसममा उकालो चढिरहन्छन्। त्यो चढाइ कुनै विजय वा सम्मानका लागि होइन—जीवनको अपरिहार्य भारका अगाडि मौन आत्मसमर्पण हो। त्यो यात्रा उत्सव होइन—दैनिकी हो। उनीहरू विजयी हैनन्—समयको शान्त पीडामा बुनिएका पीडितहरू हुन्।

उनी भन्छन्, यो गीत ढिलो भएका बारे हो—गन्तव्यमा होइन, आफू पुग्नुपर्ने जीवनको मोडमा ढिलो भएको बारे। तर गीतले केवल पछुतो मात्रै बोलेको छैन—यसले शान्ति पनि माग्छ। यो श्रोतालाई (र सायद आफूलाई पनि) सम्झाउने प्रयास हो—यो हुन्छ, र भइसकेको छ। उनी आग्रह गर्छन्—आफूलाई माफ गर्नुहोस्, बोझहरू राखिदिनुहोस्, विश्राम लिनुहोस्। कहिलेकाहीँ, ढिलो हुनु पनि ठीकै हो। त्यो नगरेको होइन—भइसकेको हो। गीतको संगीत दिवास गुरुङले संयोजन गरेका हुन्, जसको ध्वनि–कल्पनाले गीतमा भावनात्मक गहिराइ र वातावरणीय वजन थपेको छ। गीतको दृश्य–बिम्बहरू, रूपक र टोनले भरिएका छन्, जसको निर्माण CHINOETALES ले गरेका छन्—नेपालको सांगीतिक तथा दृश्य–कला क्षेत्रका उदाउँदै गरेका सशक्त नामहरूमध्ये एक। यी सहकार्यहरूले भरीया दाइलाई कलात्मक मात्र होइन, भविष्यदृष्टि सम्पन्न बनाएका छन्।